Below, we will publish the main assumptions that inspired us to experiment with Tutturu. Unfortunately the text still needs to be translated from Polish... coming soon.

Wolność w zakresie kultury zdaje się mieć co najmniej parę znaczeń, które definiowane są przede wszystkim przez mechanizmy dokonujące jej ograniczeń. Pierwszym z nich są represyjne i prewencyjne działania cenzorskie. Kolejne stanowią ograniczenia stawiane przez prawa autorskie, gdzie podmiot ustanawiający daną barierę staje się abstrakcyjnym ucieleśnieniem władzy. Natomiast trzecie ograniczenie może stanowić technologia, której rola jest jednak co najmniej dwuznaczna.

Technologia skręca w kierunku nieprzewidzianym przez prawodawcę oraz wytworzonych w erze nowożytnej sposobów postrzegania twórcy i dystrybucji dóbr kultury i kreuje rewolucję, na której powstrzymanie wydane zostanie mnóstwo środków, z przeświadczeniem o ich jedynie doraźnym charakterze. Zmiany generowane przez rozwój technik informatycznych transformują postrzeganie przedmiotów prawa autorskiego z właściwego stosunkom kapitalistycznym położenia nacisku na materialną formę i przypisanego jej właściciela, na podkreślenie niematerialności idei zdeponowanej w danym medium i praktyce użytkowania dóbr. Przejście od przedmiotu do praktyki zwiastuje zupełnie nową, opartą na wymianie ekonomię.

Te optymistyczne spostrzeżenia odnoszą się jednak tylko do niektórych narzędzi oferowanych przez rozwój technologiczny. Po drugiej stronie barykady narastają narzędzia kontroli i centralizacji, które razem z nowelizacjami porządku prawnego tworzą spójny front przeciwstawiający się narastającej fali wolnościowej. To co postrzegamy jako emancypujące niezwykle często przyjmuje ten kostium w celu normalizacji i homogenizacji zachowań. Jeśli więc oferuje się nam wymianę, jest ona sprowadzona do bezpiecznego dodawania komentarzy, które są dodatkowo monitorowane. W rezultacie mamy do czynienia z wertykalnym układem podporządkowania, który jedynie udaje horyzontalny stosunek równorzędnych partnerów. Działające w ten sposób narzędzia kreują wizję kultury opartą na konsumpcji, biernym przyjmowaniu skończonego utworu. Ten scentralizowany model jest oparty na starej zasadzie “jeden nadawca – wielu odbiorców”, której nowe wydanie stanowi jedynie delikatną korektę systemu nadawania treści w ramach telewizji.

Właściwości narzędzi technologicznych mogą jednak przyjąć zwrot przeciwny. Służyć mogą do tworzenia horyzontalnych struktur współdzielenia, współtworzenia i współużytkowania, które objawiają potencjał wolnych sieci kooperacji, prawdziwej, bezgotówkowej wymiany lub wręcz daru oraz demaskują pozory tworzone przez centralistyczne narzędzia. Pokazać można w ten sposób, że kultura nie stanowi jedynie konsumpcji centralistycznie nadanych informacji, lecz polegać może na współtworzeniu lub nawet recyclingu jej wytworów. Nowoczesne technologie mogą zaoferować pole ekspresji poza presją ekonomii opartej na pieniądzu. Oparte jest ono na obcych kapitalistycznemu porządkowi wartościach: anonimowości, braku autorstwa, braku centralnego miejsca dystrybucji, braku instytucji koordynującej proces publikacji. Wraz z wolnym oprogramowaniem i nowymi typami licencji dokonano pierwszego, niezwykle ważnego kroku ku nowemu wymiarowi sfery publicznej.

Tego typu narzędziem jest Tutturu. Oferuje on metodę wymiany dóbr (najczęściej w formie audio / video) bezpośrednio pomiędzy twórcą lub wydawcą, a odbiorcami, którzy oczywiście w tym układzie, na zasadach remiksu, mogą przyjąć rolę współtwórców dzieła i dystrybuować je dalej. Ta partycypacyjna metoda kooperacji oparta jest na bezpośrednim kontakcie między współuczestnikami (subskrybentami) oraz przyjętej jako podstawa, możliwości modyfikowania odebranych komunikatów.
Tutturu jest fizycznym urządzeniem, które podłączone do sieci, zaczyna wysyłać media bezpośrednio na twarde dyski osób subskrybujących dany kanał, umożliwiając im edycję lub ponowne użycie mediów. Materiały do publikacji można umieszczać przez sieć lokalną, czyli każdy komputer znajdujący się w określonym środowisku (studio, pracownia, instytucja) może publikować dzięki jednej instalacji. Urządzenie Tutturu można by potraktować jako nadajnik oraz odbiornik telewizyjny, który jest zdolny do wysłania około 2 godzin nagrań video oraz odebrania około 5 godzin dziennie do tysięcy osób na całym świecie z normalnego domu. Stanowi on infrastrukturę sieciową służącą do niehierarchicznej wymiany dóbr kultury. Składają się na nią w równym stopniu tak i nadawcy jak i odbiorcy kultury.

Tradycyjne kanały dystrybucyjne audio i video nie pozwalają na szereg umożliwionych przez horyzontalną strukturę Tutturu możliwości. Materiały w Tutturu zostają opublikowane bezpośrednio na dyski twarde widzów, możliwe do reedycji lub archiwizacji. Tutturu nie posiada również instytucji nadzorującej, która dokonuje cenzury publikowanych materiałów. Tradycyjne kanały nie pozwalają również na publikację audio i video w wysokiej, identycznej z oryginałem jakości. Do obsługi Tutturu wystarcza przeglądarka www, co eliminuje potrzebę instalacji oprogramowania do postprodukcji oraz publikacji. Demokratyczna i horyzontalna idea budowy Tutturu jest również ewidentna na poziomie technologicznym.

Narzędzie jest w całości oparte na wolnym, nie obarczonym restrykcjami patentów oraz własnościowych technologii oprogramowaniu. Dystrybucja została oparta na połączeniu broadcatchingu oraz podcastingu, czyli syndykacji metadanych dotyczących mediów oraz plików ziarna, które następnie ściągane są na lokalny dysk oraz wysyłane do innych użytkowników. Tutturu stanowi więc przede wszystkim metodę na tworzenie pozainstytucjonalnych, samo organizujących się sieci wymiany, w których każdy uczestniczy na tych samych warunkach. Postęp w zakresie wiedzy oraz kultury realizowany może być właśnie dzięki dynamicznie rozrastającym się i nie kontrolowanym sieciom kontaktów, które nie są ograniczone do schematu aktywny nadawca – bierny odbiorca, którego jedyną rolą jest wpisanie komentarza lub przekazanie dalej.

Idea Tutturu została zrealizowana jako wirtualna maszyna bazowania na dystrybucji ubuntu jeos oraz testowa instalacja na kilku komputerach, rozmieszczonych w trzech miejscach w Warszawie. Dzięki tym urządzeniom można publikować media w formie zdecentralizowanej, jednak ich funkcjonalność jest wciąż dość ograniczona. Autorzy planują rozwój projektu w kierunku zapewnienia prostej metody publikacji materiałów multimedialnych, która może stanowić realną alternatywę dla centralnych sposobów publikacji.

Jak więc wyraźnie widać Tutturu zapewnia możliwość dzielenia się przez artystów kodem źródłowym bądź materiałem składowym który został wykorzystany do stworzenia dzieła. Ta możliwość staje się podstawą do tworzenia spontanicznych i pozostających poza gospodarką nakierowaną na zysk sieci współtworzenia. Tutturu pozwala na dodanie swoich materiałów bezpośrednio do “wielkiego tygla kulturowego" dla innych użytkowników do edycji; na swobodną kolaborację w rozproszonych projektach sieciowych; pozwala na uwzględnianie w swoich kompozycjach materiałów źródłowych, wytworzonych przez osoby z którymi się współpracuje bądź też anonimowych. W kontekście dziennikarstwa (np. Indymedia) pozwala na upublicznienie określonych materiałów nagraniowych w jakości emisyjnej dla innych podmiotów. Uniezależnia tym samym od tradycyjnych kanałów dystrybucji i stanowi kolejne, potężne źródło przepływu informacji i treści artystycznych. Tutturu oferuje nowe narzędzie służące podstawowej dla kreacji niezależnej kultury kooperacji, która może przyjmować wiele form: od wspólnej pracy nad materiałem źródłowym osób oddalonych od siebie, poprzez remiks lub cytat, aż po użytek z integralnego i nie zmienionego dzieła, które dzięki Tutturu może zostać opublikowane w sieci rozproszonej oraz zdecentralizowanej.